Interview with Anton de Bruin

Click here for this interview in Dutch | Klik hier voor dit interview in het Nederlands

In 2026, Anton de Bruin is a force to be reckoned with: songwriter, producer, arranger and bandleader, as well as a virtuoso on (electric) piano and synths. With the Peter Somuah Group, for example, or with Y.O.P.E. – anyone who was there at North Sea Jazz can count themselves lucky. His (second) album under his own name, Sounds of the Eclipse, was among the best Dutch releases of 2025, as selected by Dutch newspaper NRC. A follow-up is nearing completion, featuring once again (according to Anton’s website) “a kaleidoscope of influences, merging dub, afrobeat, jazz, and electronica into one genre-defying unit”; the release on Anton’s own Sundown Recordings is scheduled for March 2027. On a different note: Anton co-wrote and co-produced, and plays keyboards, bass and guitar in the band for Sarah Janneh’s highly successful musical theatre production Brabo Leone.

‘We travelled to Timişoara via Budapest, where we got to perform with Fanni Zahár (a Budapest-based flautist and multi-instrumentalist. A graduate of the Béla Bartók Conservatoire in Budapest and Codarts in Rotterdam, ed.). She features on Sounds of the Eclipse but has never performed with us before. I thought since we must travel via Budapest anyway, we might as well do a gig there. It was also good to play live with Fanni for the first time as a sort of baptism of fire—and then carry on. In the end, it turned out to be quite a good move, because the person who helped us organize the show in Budapest was there and thought the band was brilliant! Hopefully I can continue that collaboration, and it will open more doors in Eastern Europe, which is a rapidly emerging market for jazz and related styles.’

Which club was that in Budapest?

‘That was Atno. It’s a slightly more alternative venue, an underground spot. Small, but brilliant. Really friendly people and a lovely crowd. It’s just outside the city in a park by the Danube. Anyway, JAZZX: really lovely people there too. After we’d played our competition gig, Jermaine (Anton’s vocalist Jermaine Berkhoudt, stage name MAIN., ed.) came off the stage and said: “No one’s going to beat this.” The organisers were absolutely going wild in front of the stage, and after the gig one of them came over to us and said, “I’ve never hugged a band before, but come on over here.” We went home the next day, and then I got the email: “Hey, you’ve won the competition, see you next year.” Really cool: back in the official programme at JAZZX next year, right on the main stage. So that was our first time in Romania. And our first time in Hungary. Absolutely brilliant places.’

Well-rehearsed

And you’ll be back in Romania in September?

‘Yes, another band competition and showcase, organized by Jazz in the Park in Cluj-Napoca. You know, the band is really well-rehearsed now, so I think we can make a good impression at Jazz in the Park too. Of course, a jury might look at us and think, ‘Ah, but it’s not really pure jazz,’ and then we’d be five-nil down straight away. But if everything goes well, I hope we’ll be invited back there, whether we win the competition or not. I also hope, of course, that we’ll be able to return to North Sea Jazz. Two years ago, I played there—back then under the name Imaginarium—in the Murray. Last year we played with Peter in the Mississippi, and this year I hosted the open stage with my own band—the whole of Central Park was buzzing. So, I’m secretly hoping that next year, for example, they’ll just let us play the Darling, haha.’

‘It sounds as though things are starting to take off a bit. What I’ve noticed—and what really helps—is when someone else introduces you. If I send an email myself, it’s always a bit unclear. It just ends up in a huge pile. And then you just must hope that, by some miracle, they’ll click on the link. It helps when someone just says, “Hey, this is brilliant; you’ve got to hear this.” That makes it a lot easier, and, at the very least, you’re in contact. I’m actually quite confident now that my band is playing at an international level, but of course my name isn’t well known yet. And then I often find myself thinking, “Just open that email from me—you’ll probably really like what’s in it.”

A whole load of new music

Your latest album under your own name has been out for about a year now. What are your plans?

‘My new album will be finished in September. I’ve just recorded the final bits, including the strings. I’ll be putting it all together in August. And then there’ll be a new album out by March next year.’

What else is going on for you now?

‘The Peter Somuah Group is always on the go! We’ve got a tour in China in October, eight dates across eight cities. We’ve just been to Edinburgh for the Jazz & Blues Festival and to London, where we played two sets at Ronnie Scott’s Upstairs. In August we’re off to North Macedonia. There’s a major jazz event there, where Peter will be performing with the National Jazz Orchestra on the 14th, and we’ll be playing a gig with the group the following day, alongside Nubya Garcia.’

‘We’ve also got a whole load of new music on the way. We’re putting the finishing touches to NIA’s album; Kay Slice is popping into the studio more often again, and his album – which we worked on extensively in 2025 – is due out this coming September. And there are even more projects being finalized and set up in August. All in all, it’s going to be a month packed with new music.’

At the kitchen table

You self-release your music. Tell me a bit about your vision on labels.

‘Through my work with different artists, I meet with bigger labels more often. Peter, for example, is signed to ACT Music+Vision, and Kay is with Agogo Records, but I run everything myself through Sundown Recordings. I’ve realized I really enjoy being in the driving seat, sitting at the kitchen table with my own address book and a cup of coffee, and making it all happen. I always try to draw up a sort of long-term plan, so for now my own album is simply being released on Sundown Recordings. It builds on Sounds of the Eclipse, acting as a sort of epilogue to that record, where I’ve delved into dub production techniques and, in terms of songwriting, am heavily influenced by Afrobeat, highlife, and Caribbean music. I also write from a place of social protest, reflecting on the world around me.’

‘But after that, I want to make a slightly bigger album and develop my instrumental skills further. It’ll still be rooted in groove, global sounds, and all the music I’m passionate about, but it’ll be more narrative-driven. And with that, I’ll also try to take more time with the album itself and the writing process. I don’t know yet whether it’ll be released on Sundown Recordings. Perhaps I’ll just license it through my label, or maybe I’ll do it entirely independently? I’ll see what feels right when the time comes. The aim remains to grow Sundown Recordings and, above all, to develop the sound that bridges improvised music and groove-based genres – within the Netherlands, but with a vision for the world.’

---

Interview in Dutch | Interview in het Nederlands

‘Het doel is vooral om de sound tussen geïmproviseerde muziek en groove-based genres te laten groeien’

Interview met Anton de Bruin

Anno 2026 is Anton de Bruin niet te missen: songwriter, producer, arrangeur en bandleider en een virtuoos op (elektrische) piano en synths. Met de Peter Somuah Group, bijvoorbeeld, of met Y.O.P.E. – wie erbij was tijdens North Sea Jazz mag zich gelukkig prijzen. Zijn (tweede) album onder eigen naam, Sounds of the Eclipse, behoorde tot de beste Nederlandse producties van 2025, volgens NRC. Een opvolger nadert voltooiing, met wederom (aldus Antons website) “a kaleidoscope of influences, merging dub, afrobeat, jazz, and electronica into one genre-defying unit”; de release op Antons eigen Sundown Recordings staat gepland in maart 2027. Van een andere orde: Anton schreef en produceerde mee, speelt toetsen, bas en gitaar in de band van de zeer succesvolle muziektheatervoorstelling Brabo Leone van Sarah Janneh.

‘We zijn naar Timişoara gereisd via Boedapest, waar we konden optreden met Fanni Zahár (in Boedapest gevestigde fluitist en multi-instrumentalist. Afgestudeerd aan het Béla Bartók-conservatorium in Boedapest en Codarts in Rotterdam, red.). Ze speelt mee op Sounds of the Eclipse, maar heeft nog nooit met ons opgetreden. Ik dacht: omdat we toch via Boedapest moeten reizen kunnen we er net zo goed een gig doen. Goed ook om een keertje live met Fanni te spelen als een soort vuurdoop – en dan door. Uiteindelijk bleek dat best een goede move te zijn geweest want diegene die ons hielp om de show in Boedapest rond te krijgen was erbij en vond de band te gek! Hopelijk kan ik die samenwerking doorzetten en opent dat meer deuren in Oost-Europa, wat een super opkomende markt is voor jazz en aanverwante stijlen.’

Welke club was dat in Boedapest?

‘Dat was Atno. Het is een iets meer alternatief podium, een undergroundplek. Klein, maar te gek. Supervriendelijke mensen en een hele fijne crowd. Het ligt net iets buiten de stad in een park bij de Donau. Maar goed, JAZZX: ook daar echt heel aardige mensen. Nadat we de competitiegig gespeeld kwam Jermaine (Antons vocalist Jermaine Berkhoudt, artiestennaam MAIN., red.) van het podium en zei: hier gaat niemand overheen. Lui van de organisatie stonden helemaal uit hun plaat te gaan voor het podium en na het optreden kwam ook iemand van de organisatie naar ons en zei “Ik heb nog nooit een band geknuffeld, maar kom maar hier.” Wij de volgende dag naar huis, en toen kreeg ik het mailtje: “Hé, je hebt de competitie gewonnen, we zien je volgend jaar.” Echt gaaf: volgend jaar terug in het officiële programma op JAZZX, gewoon op de main stage. Dus dat was de eerste keer Roemenië. En eerste keer Hongarije. Helemaal te gekke plekken.’

Goed warmgespeeld

En in september sta je weer in Roemenië?

‘Ja, weer een bandwedstrijd annex showcase, van Jazz in the Park in Cluj-Napoca. Weet je, de band is nu echt goed warmgespeeld dus ik denk dat we ook een goede indruk kunnen achterlaten op Jazz in the Park. Een jury kan natuurlijk naar ons kijken van ‘Ah, maar het is eigenlijk geen pure jazz’ en dan staan we meteen vijf-nul achter. Maar als het allemaal goed gaat, hoop ik dat we daar ook terug mogen komen, met of zonder winnen van de competitie. Daarnaast hoop ik natuurlijk dat we ook kunnen terugkomen op North Sea Jazz. Twee jaar terug speelde ik er, toen nog onder de naam van Imaginarium, in de Murray. Vorig jaar stonden we met Peter in de Mississippi en dit jaar hostte ik de open stage met mijn eigen band – de hele Central Park stond te springen. Dus ik hoop stiekem dat ze ons volgend jaar bijvoorbeeld gewoon even de Darling gunnen, haha.

‘Het klinkt alsof het allemaal een beetje begint te rollen. Wat ik merk, wat heel erg helpt, is dat iemand anders je introduceert. Als ik zelf ga mailen, is het altijd onduidelijk. Dan kom je op een grote stapel terecht. En dan moet je maar hopen dat ze bij godsgratie op het linkje klikken. Het helpt dat er eens iemand gewoon zegt van: “Hé, dit is vet, dit moet je horen.” Dan wordt het een stuk makkelijker en ben je vaak in elk geval in contact. Ik heb er nu op zich wel vertrouwen in dat mijn band op internationaal niveau speelt, maar mijn naam is natuurlijk nog niet bekend. En dan is mijn gedachte toch wel vaak: “Open dat mailtje van mij nou even en je gaat dit waarschijnlijk tof vinden.”‘

Kruiwagen met muziek

Je laatste album onder eigen naam is nu een jaar uit, ongeveer. Wat zijn je plannen?

‘In september wordt mijn nieuwe plaat afgerond. Ik heb net de laatste dingen opgenomen, waaronder strijkers. Ik ga het in augustus allemaal in elkaar puzzelen. En dan ligt er voor volgend jaar maart een nieuw album.’

Wat is verder actueel voor jou?

‘De Peter Somuah Group, die staat altijd aan! We hebben de tour in China in oktober, acht data langs acht steden. Nu waren we in Edinburgh op het Jazz & Blues Festival en in Londen, daar speelden we in Ronnie Scott’s Upstairs, twee sets. In augustus gaan we naar Noord-Macedonië. Daar is een groot jazzevent, waar Peter de 14e optreedt met The National Jazz Orchestra en wij met de Group een gig doen een dag later, naast Nubya Garcia.

‘Verder komt er een nieuwe kruiwagen met muziek aan. We zijn de puntjes op de i aan het zetten voor NIA’s album, Kay Slice komt weer vaker langs in de studio en zijn album waaraan we in 2025 veel hebben gewerkt komt komende september uit. En er worden nog meer projecten afgerond en opgezet in augustus. Al met al dus een maand met veel nieuwe muziek.’

Aan de keukentafel

Je brengt je muziek zelf uit. Vertel eens wat meer over je visie op platenlabels.

‘Door m’n werk met verschillende artiesten ben ik vaker in contact gekomen met grotere labels. Peter zit bijvoorbeeld bij ACT Music+Vision en Kay zit bij Agogo Records, maar ik doe alles in eigen beheer met Sundown Recordings. Ik merk dat ik het fijn vind om zelf de touwtjes in handen te hebben en met m’n eigen contactenboekje en een koffietje aan de keukentafel te zitten en het voor elkaar te boksen. Ik probeer altijd een soort meerjarenplan te maken, dus voor nu verschijnt mijn eigen album gewoon op Sundown Recordings. Hij borduurt voort op Sounds of the Eclipse, als een soort epiloog van die plaat, waarbij ik in de productietechnieken van dub ben gedoken en qua schrijven veel beïnvloed wordt door afrobeat, highlife en Caribische muziek. Ik schrijf ook vanuit een sociaal protestgeluid voor de wereld om mij heen.

‘Maar daarna wil ik een wat grotere plaat maken, me meer ontwikkelen op instrumentaal gebied. Nog steeds met een basis van groove, global sounds en alle muziek die ik een warm hart toedraag, maar meer verhalend. En daarbij dus ook proberen meer de tijd te nemen binnen het album en met het schrijven ervan. Of dat uitkomt op Sundown Recordings weet ik nog niet. Misschien dat ik het hooguit zal licenseren vanuit mijn label, maar misschien doe ik het wel 100% in eigen beheer? Ik zal tegen die tijd bekijken wat goed voelt. Het doel blijft om Sundown Recordings te laten groeien en vooral om de sound tussen geïmproviseerde muziek en groove-based genres te laten groeien – binnen Nederland maar met een visie voor de wereld.’

Text by Mark van Schaick
Photo credits: Kirill Mik, Dana Moica, Tijmen van Wageningen