‘I focused exclusively on what I believe music is about: rhythm, sound, completed with the poetry of lyrics’

Interview Joost Lijbaart

Click here for this interview in Dutch | Klik hier voor dit interview in het Nederlands

With his new trio Sunflower, Amsterdam-based Joost Lijbaart steps into the light as a songwriter, revealing a deeply personal side of his musical experience. Almost one year after their Pocket Concerts performance the album Love Letters is out, offering, as Joost puts it, ‘a fresh and soulful approach on contemporary acoustic music.’ Joost grew to international fame as the drummer with the trio (and later quartet) of Yuri Honing in the 90s. He has been leading many bands and projects of his own since, including genre-expanding acts Wolfert Brederode/Matangi Quartet/Joost Lijbaart and Under The Surface. Besides all this, Joost is a solo performer, a booking agent for himself and for most of his groups, and a teacher at the Conservatorium van Amsterdam and the Prins Claus Conservatory in Groningen.

Congratulations on Sunflower’s debut album. We know who you are; we know River a little bit, but what can you tell us about Amelie? Also, why do you work with especially them?

‘I met both River and Amelie at the CvA (the Conservatorium of Amsterdam, where I teach). I met River about four years ago, and Amelie two years ago. With River, I immediately felt a special connection through the conversations we had. His own music has a strong American component while at the same time being quite avant-garde. At the time, we experimented a little with playing together because I really wanted to start a band with him, but I hadn’t yet found the right form.‘

‘Two years later, I happened to hear the EP Warm Light, which Amelie had just recorded. It is a solo singer-songwriter project in which she accompanied herself on guitar. I was absolutely enchanted by her voice and her songs: so vulnerable and yet so strong, with such a beautiful, restrained energy. It sounded as if everything she sang was being discovered for the first time – exploration, yet at the same time completely assured and with a beautiful deep timing. The funny thing is that Amelie studied double bass at the CvA, but I did not realize that. I thought she studied vocals. It was only later, during rehearsals with Sunflower, when she picked up River’s bass, that I finally understood. She only goes for what is real without using any tricks.‘

Discography Joost Lijbaart

Solo: Free (Challenge Records 2020)
Sunflower: Love Letters (Buzz Records 2026)
Yuri Honing Acoustic Quartet:
True (Challenge Records 2012), Desire (Challenge Records 2015), Goldbrun (Challenge Records 2017), Bluebeard (Challenge Records 2020), Heaven on My Mind (Challenge Records 2023), This Is Not David Bowie (Challenge Records, release: 6 November 2026).

Sunflower in concert
2026
31-10 Witte kerk, Heiloo
02-11 Pletterij, Haarlem
07-11 Splendor, Amsterdam
21-11 Klein Koninkrijk, Den Bosch
27-11 November Music, Den Bosch
06-12 Arts Centre, Ashburton (UK)
07-12 The Stables, Milton Keynes (UK)
08-12 Cumberland Arms, Newcastle (UK)
10-12 Glasgow (UK)

2027
04-02 Tivoli, Utrecht
07-02 El Theatro, Spaarndam
13-02 Muziekgebouw, Eindhoven
28-02 Verkadefabriek, Den Bosch
21-04 Thiemeloods, Nijmegen
01-05 Kerk van Beets, Beets
11-06 Bimhuis, Amsterdam

Yuri Honing Quartet in concert
2026
04-10 Het Theater Blaricum, Blaricum
08-10 Theater De Boerderij, Huizen
10-10 Theater Peeriscoop, Gorinchem
14-10 Brouwerij Martinus, Groningen
15-10 De Muze, Noordwijk
04-12 Lantarenvenster, Rotterdam
20-12 TivoliVredenburg, Utrecht

2027
16-01 Theater Junushoff, Wageningen
17-01 De Amer, Amen
27-03 Mahogany Hall, Edam
18-04 Spaarnwoude
12-05 Theater Hof 88, Almelo
16-05 Het Concertgebouw, Amsterdam
26-05 Podium Azijnfabriek, Den Bosch

Finding the Sound of Sunflower

‘Both River and Amelie are amazing musicians who touch something deep within me. Their profound sense of timing, phrasing, and songwriting creates a connection that feels very natural and profoundly personal.‘

‘For at least twenty years, I had a secret wish to make a singer-songwriter/Americana/folk album and to have a band with which I could play that kind of music. I’m deeply inspired by country and bluegrass, although that music often doesn’t feature drums. When I heard Amelie’s voice, I knew it would be a perfect match with River’s musical background, and the idea of Sunflower was born.’

Can you describe the dynamics in Sunflower’s creative process? Or maybe: processes?

‘Yes, that is something quite special. When rehearsals began, I only had two ideas, and I was quite unsure about whether I could write lyrics myself. The first two tracks on the album, Amelie and Sunflower, were also the first two pieces I brought to a rehearsal. I didn’t have any lyrics, and Amelie wrote beautiful lyrics for both. After that, River and Amelie encouraged me to start writing lyrics myself, and they were very open to everything I brought in. Amelie would sometimes change something in my lyrics, and both helped me with form and structure. At the same time, they also brought in beautiful pieces and ideas of their own.’

‘We have embarked on a path where all three of us are learning new things.’

‘For me, it is incredibly liberating to play with Amelie and River, who are so open to new ideas. We have embarked on a path where all three of us are learning new things. Amelie once described it in an interview for ESNS like this: “We are jazz musicians who try to be folk musicians.” On top of that, the three of us simply have a lot of fun together. It almost feels like a family, which is something I really value when you have a band together. We talk about many things – not just music, but also America, gender issues, time, age, food, and so much more. Those conversations inspired me greatly while writing the lyrics for If I Was a Woman and Growing Up in the 70s.’

Arrangements & instrumentation

Sunflower debuted in 2025. How did you see the music develop, from the first time you played together until the recording of the album?

‘In the beginning, we rehearsed regularly – first to get to know the pieces and to figure out what we wanted to do with the instrumentation. We also tried a lot of songs which did not end up on the album but just to explore in which directions we could go. During the writing process, some pieces came together very quickly, while others, such as The Future Is Now, required a lot of work and fine-tuning. In short, all the pieces went through a process in which I gradually started stripping things away until only the essence of each piece remained.’

‘Now the music is recorded, and we start to perform it live, I see a new development. The improvised parts between songs become longer and we are adding new ideas to make the musical palette even larger. I am so excited we are touring soon to see how the music will develop.’

Recording must have been a pleasure, given the arrangements and instrumentation.

‘The recording sessions were wonderful. The result became more than I had ever dared to hope for. Everyone played so beautifully, and the atmosphere in the studio was fantastic. Hans Ravestein is an excellent engineer, and before, during and after the recordings, he thought along with us enormously about the music and what we wanted to achieve.’

‘One interesting aspect was that, for this recording and for Sunflower’s live concerts, I wanted a different drum sound: something more earthy, folky and slightly “boomy”. A year earlier, I had been touring Japan with Yuri Honing and his quartet, and in Tokyo I played a 1968 Rogers Holiday kit – a drum set that was widely used in folk and early pop music. Back in the Netherlands I found the same kind of kit, but it needed so much restoration that it was only ready one day before the recording! Fortunately, I was able to go to the studio a day early to experiment with it and tune it.’

At what point did you decide on asking guests to join you?

‘I had already been thinking about inviting guest musicians during the first live concerts. I felt that, for the album, it would be beautiful to add more texture and layers to the music, bringing some extra color to it. I have played a great deal with Wolfert Brederode over the past twenty years, and I thought piano – and, on one track, Wurlitzer – could work beautifully. I also quickly realized that it would be good to have a second guitarist who could take care of more of the rhythmic playing and the solos.’

‘I had never played with Tim Langedijk before, but I felt he was the best possible choice for this album. I knew that Tim loves country and folk music and he has a fantastic sound and sense of timing for it. It worked out wonderfully. His guitar playing really lifts the songs into another dimension, and it fits beautifully with Amelie’s voice.’

‘The last choice I made was Alexander Oliver, who performs the spoken-word text If I Was a Woman. I often perform this text myself live, but for the album I preferred to have a native speaker. I had once worked with Alexander and Yuri on a project in Sweden. Alexander is now 82, and I thought it would be wonderful to have him record the text. I got in touch with him, and he immediately said yes. We recorded it in one take. Alexander still teaches at the CvA and has had an impressive career as an opera singer and actor. He will also join us live at some concerts.’

All-or-nothing approach

As a drummer you have never shied away from vulnerability, from playing small and open. Am I right when I see Sunflower as a logical next step in your development?

‘You are absolutely right about that. I think Love Letters, the album we made, is in many ways an album I could never have made when I was younger. I have let go of virtually a lot of what I normally play, all the extra percussion and sounds I would use, complex rhythms and any sense of virtuosity, because all that did not work in the music of Sunflower. Instead, I focused exclusively on what I believe music is about: rhythm, sound, completed with the poetry of lyrics.’

‘That is both scary and exciting because it is a bit of an all-or-nothing approach. Either a song and its groove work, or they don’t – and if they don’t, there is nothing else to hide behind. When I look back over the past 35 years, it also makes perfect sense. Like everyone, I began with a fascination for jazz, followed by increasingly modern and freer forms, classical percussion, then jazz-rock, world music and tribal music. With Under the Surface, I spent ten years travelling around the world, performing completely freely improvised concerts. Sunflower is the most logical step that could have come after that. It is something enormously personal for me, vulnerable, and in a way a focus on what, to me, lies at the heart of humanity and life: LOVE.’

‘But what is love? Perhaps it is about attention, listening, presence, gentleness and devotion. About finding meaning in small gestures that often go unnoticed yet can mean everything. It is about care, touch, closeness, loss, and silence. About finding joy in someone else’s growth. All that formed the center of Sunflower and the album.’

A “part-time”” composer

Sunflower is not your first outing as a composer. When did you first start writing music? And how do you write?

‘From the very beginning of my career, I have always tried to write music from time to time, but I saw myself more as a “part-time” composer – someone who occasionally writes something. For my first band, Group of Friends, with Yuri Honing, Benjamin Herman and Mats Eilertsen – we played together from 2000 to 2004 – I wrote a few pieces, but they were very much rooted in the jazz idiom I already knew. I also contributed some pieces to my duo with Wolfert Brederode. But my solo album Free, which I released during the Covid period, was the first album for which I wrote everything. Those pieces were partly improvisations on a sound idea, partly songs with a fixed melody and chord structure, and partly sketches that I created in the studio.’

‘Writing for Sunflower has been completely different. For months, I recorded little melodies on my phone – melodies that I heard in my head, sometimes along with a rhythm. Then, at the piano, I would search for bass notes and chords to accompany them. The lyrics came afterwards, but as the writing process continued, lyrics and melody increasingly began to develop at the same time. I listened to an enormous amount of music during that writing period, both for inspiration and to learn more. To become better at writing in English, I also started reading a lot of English and American poetry. That kept giving me more ideas.’

I guess Sunflower would not have existed had you not worked at the Conservatorium van Amsterdam, in the jazz department to be precise. How much do you – or must you – concern yourself with the question of genre: jazz, pop, global sounds? What does it all mean? After all, David Bowie – what is jazzy about his music?

‘To be honest, what jazz is and isn’t is something I stopped thinking about years ago’

‘To be honest, what jazz is and isn’t is something I stopped thinking about years ago. If you look at jazz from the perspective of its tradition – how people learn it, and how I learned it myself – it obviously has a lot to do with being able to play syncopated rhythms, both on and around the beat. Playing chord progressions, timing, phrasing, improvisation, and so much more. And of course, there is an enormous tradition that you need to study for many years. But ultimately, what is the purpose of music? Connection, wonder, surprise, authenticity, honesty, emotion, expression, time, groove, interaction, experience. You can experience all those elements in jazz, but equally in West African music, country, bluegrass, pop, funk, soul or any other style – only in a different form, depending on the style and its cultural context. It is the feeling and what you believe that counts. In the end everything is connected.’

Text by Mark van Schaick

Interview in Dutch | Interview in het Nederlands

‘Ik heb me uitsluitend gericht op wat muziek volgens mij inhoudt: ritme, klank, aangevuld met de poëzie van de songteksten’

Interview Joost Lijbaart

Met zijn nieuwe trio Sunflower treedt Amsterdammer Joost Lijbaart naar voren als songwriter en onthult hij een zeer persoonlijke kant van zijn muzikale beleving. Bijna een jaar na hun Pocket Concerts optreden is er het album Love Letters, dat, zoals Joost het omschrijft, ‘een frisse en soulvolle benadering van hedendaagse akoestische muziek’ biedt. Joost verwierf in de jaren ’90 internationale bekendheid als drummer in het trio (en later kwartet) van Yuri Honing. Sindsdien heeft hij tal van eigen bands en projecten geleid, waaronder de genreoverschrijdende formaties Wolfert Brederode/Matangi Quartet/Joost Lijbaart en Under The Surface. Daarnaast treedt Joost solo op, is hij boekingsagent voor zichzelf en voor de meeste van zijn groepen, en geeft hij les aan het Conservatorium van Amsterdam en het Prins Claus Conservatorium in Groningen.

Gefeliciteerd met het debuutalbum van Sunflower. We weten wie jij bent en kennen River al een beetje, maar wat kun je ons vertellen over Amelie? En waarom werk je juist met hen samen?

‘Ik heb River en Amelie allebei ontmoet op het CvA, het Conservatorium van Amsterdam, waar ik lesgeef. River leerde ik ongeveer vier jaar geleden kennen en Amelie twee jaar geleden. Met River voelde ik meteen een bijzondere connectie door de gesprekken die we hadden. Zijn eigen muziek heeft een sterke Amerikaanse component, maar is tegelijkertijd behoorlijk avant-gardistisch. We hebben toen wat geëxperimenteerd met samen spelen, omdat ik graag een band met hem wilde beginnen, maar ik had nog niet de juiste vorm gevonden.’

‘Twee jaar later hoorde ik toevallig de EP Warm Light, die Amelie net had opgenomen. Het is een singer-songwriterproject waarop ze zichzelf op gitaar begeleidt. Ik was meteen betoverd door haar stem en haar liedjes: zo kwetsbaar en tegelijkertijd zo sterk, met zo’n prachtige, ingetogen energie. Het klonk alsof alles wat ze zong voor het eerst werd ontdekt – onderzoekend, maar tegelijkertijd volkomen zelfverzekerd en met een geweldig gevoel voor timing.’

‘Het grappige is dat Amelie contrabas studeerde aan het CvA, maar dat ik dat niet wist. Ik dacht dat ze zang studeerde. Pas later, tijdens repetities met Sunflower, toen ze de bas van River oppakte, begreep ik het. Ze kiest alleen voor wat echt is, zonder trucs.’

Het geluid van Sunflower

‘River en Amelie zijn allebei geweldige musici die iets dieps in mij raken. Hun gevoel voor timing, frasering en songwriting zorgt voor een verbinding die heel natuurlijk en persoonlijk aanvoelt.’

‘Al zeker twintig jaar had ik de stille wens om een singer-songwriter/Americana/folkalbum te maken en een band te hebben waarmee ik dat soort muziek kon spelen. Ik ben sterk geïnspireerd door country en bluegrass, hoewel er in die muziek vaak geen drums worden gebruikt. Toen ik Amelies stem hoorde, wist ik dat die perfect zou passen bij Rivers muzikale achtergrond. Zo ontstond het idee voor Sunflower.’

Kun je iets vertellen over de dynamiek in het creatieve proces van Sunflower? Of misschien beter: de verschillende processen?

‘Ja, dat is inderdaad bijzonder. Toen we begonnen met repeteren, had ik maar twee ideeën, en ik twijfelde sterk of ik zelf wel teksten kon schrijven. De eerste twee nummers op het album, Amelie en Sunflower, waren ook de eerste twee stukken die ik meenam naar een repetitie. Ik had nog geen teksten en Amelie schreef voor beide nummers prachtige lyrics. Daarna moedigden River en Amelie me aan om zelf teksten te gaan schrijven. Ze stonden heel open tegenover alles wat ik aandroeg. Amelie veranderde soms iets aan mijn teksten en ze hielpen me allebei met de vorm en structuur. Tegelijkertijd brachten zij ook hun eigen mooie stukken en ideeën mee.’

“We zijn een pad ingeslagen waarop we alle drie nieuwe dingen leren.“

‘Voor mij is het ontzettend bevrijdend om met Amelie en River te spelen, omdat ze zo openstaan voor nieuwe ideeën. We zijn een pad ingeslagen waarop we alle drie nieuwe dingen leren. Amelie omschreef het ooit in een interview voor ESNS als: “We are jazz musicians who try to be folk musicians.” Daar komt bij dat we met z’n drieën gewoon heel veel plezier hebben. Het voelt bijna als een familie, en dat vind ik heel waardevol wanneer je samen een band vormt. We praten over van alles – niet alleen over muziek, maar ook over Amerika, gender, tijd, leeftijd, eten en nog veel meer. Die gesprekken hebben me sterk geïnspireerd bij het schrijven van de teksten voor If I Was a Woman en Growing Up in the 70s.’

Arrangementen & instrumentatie

Sunflower debuteerde in 2025. Hoe zag je de muziek zich ontwikkelen, vanaf het moment dat jullie voor het eerst samen speelden tot aan de opname van het album?

‘In het begin repeteerden we regelmatig. Eerst om de stukken te leren kennen en uit te zoeken wat we met de instrumentatie wilden doen. We probeerden ook veel nummers uit die uiteindelijk niet op het album terechtkwamen, puur om te ontdekken welke kanten we op konden. Tijdens het schrijfproces ontstonden sommige stukken heel snel, terwijl andere, zoals The Future Is Now, veel werk en verfijning nodig hadden. Kort gezegd gingen alle nummers door een proces waarbij ik steeds meer dingen weghaalde, totdat alleen de essentie van ieder stuk overbleef.’

‘Nu de muziek is opgenomen en we haar live gaan spelen, zie ik alweer een nieuwe ontwikkeling. De geïmproviseerde delen tussen de nummers worden langer en we voegen nieuwe ideeën toe om het muzikale palet verder uit te breiden. Ik kijk er enorm naar uit om straks te touren en te zien hoe de muziek zich verder ontwikkelt.’

De opnames moeten een plezier zijn geweest, gezien de arrangementen en instrumentatie.

‘De opnamesessies waren geweldig. Het resultaat werd meer dan ik ooit had durven hopen. Iedereen speelde zo mooi en de sfeer in de studio was fantastisch. Hans Ravestein is een uitstekende engineer en hij dacht voor, tijdens en na de opnames enorm met ons mee over de muziek en wat we wilden bereiken.’

‘Een interessant aspect was dat ik voor deze opname én voor de liveconcerten van Sunflower een ander drumgeluid wilde: aardser, meer folky en met iets meer “boem”. Een jaar eerder had ik met Yuri Honing en zijn kwartet door Japan getourd. In Tokio speelde ik op een Rogers Holiday-kit uit 1968 – een drumstel dat veel werd gebruikt in folk en vroege popmuziek. Terug in Nederland vond ik een vergelijkbare kit, maar die moest zo grondig worden gerestaureerd dat hij pas één dag voor de opname klaar was! Gelukkig kon ik een dag eerder naar de studio om ermee te experimenteren en de drums goed te stemmen.’

Wanneer besloot je gastmuzikanten te vragen om mee te spelen?

‘Tijdens de eerste liveconcerten dacht ik al na over het uitnodigen van gastmusici. Voor het album wilde ik graag meer textuur en lagen aan de muziek toevoegen, wat extra kleur. Ik heb de afgelopen twintig jaar veel met Wolfert Brederode gespeeld en ik dacht dat piano – en op één nummer Wurlitzer – prachtig zou kunnen werken. Al snel realiseerde ik me ook dat het goed zou zijn om een tweede gitarist te hebben die het meer ritmische spel en de solo’s voor zijn rekening kon nemen.’

‘Ik had nog nooit met Tim Langedijk gespeeld, maar ik vond hem de best mogelijke keuze voor dit album. Ik wist dat Tim van country en folkmuziek houdt en dat hij een fantastisch geluid en een geweldig gevoel voor timing heeft voor dit soort muziek. Het pakte geweldig uit. Zijn gitaarspel tilt de nummers naar een andere dimensie en past prachtig bij de stem van Amelie.’

‘De laatste keuze was Alexander Oliver, die de gesproken tekst van If I Was a Woman voor zijn rekening neemt. Die tekst doe ik live vaak zelf, maar voor het album wilde ik liever een native speaker. Ik had ooit met Alexander en Yuri aan een project in Zweden gewerkt. Alexander is inmiddels 82 en ik vond het geweldig als hij de tekst zou inspreken. Ik nam contact met hem op en hij zei meteen ja. We hebben het in één take opgenomen. Alexander geeft nog steeds les aan het CvA en heeft een indrukwekkende carrière achter de rug als operazanger en acteur. Hij zal bij een aantal concerten ook live met ons optreden.’

Alles-of-nietsbenadering

Als drummer ben je nooit bang geweest voor kwetsbaarheid, voor klein en open spelen. Zie je Sunflower als een logische volgende stap in je ontwikkeling?

‘Daar heb je absoluut gelijk in. Ik denk dat Love Letters, het album dat we hebben gemaakt, op veel manieren een album is dat ik op jongere leeftijd nooit had kunnen maken. Ik heb vrijwel alles losgelaten wat ik normaal speel: alle extra percussie en geluiden die ik zou gebruiken, complexe ritmes en ieder gevoel van virtuositeit. Dat werkte simpelweg niet in de muziek van Sunflower. In plaats daarvan richtte ik me volledig op wat muziek volgens mij in de kern is: ritme, klank, aangevuld met de poëzie van de tekst.’

‘Dat is zowel spannend als beangstigend, omdat het een soort alles-of-nietsbenadering is. Of een nummer en zijn groove werken, of ze werken niet – en als ze niet werken, heb je niets anders om je achter te verschuilen. Als ik terugkijk op de afgelopen 35 jaar, is het ook volkomen logisch. Zoals iedereen begon ik met een fascinatie voor jazz, gevolgd door steeds modernere en vrijere vormen, klassieke percussie, vervolgens jazzrock, wereldmuziek en tribale muziek. Met Under The Surface heb ik tien jaar over de wereld gereisd en volledig vrij geïmproviseerde concerten gespeeld. Sunflower is de meest logische stap die daarop had kunnen volgen. Het is voor mij iets enorm persoonlijks, kwetsbaars en tegelijkertijd een focus op wat voor mij de kern vormt van mens-zijn en van het leven: liefde.’

‘Het gaat over zorg, aanraking, nabijheid, verlies en stilte. Over vreugde vinden in de groei van een ander. Dat alles vormt het hart van Sunflower en van het album. Maar wat is liefde? Misschien gaat het om aandacht, luisteren, aanwezig zijn, zachtheid en toewijding. Om betekenis vinden in kleine gebaren die vaak onopgemerkt blijven, maar alles kunnen betekenen. Het gaat over zorg, aanraking, nabijheid, verlies en stilte. Over vreugde vinden in de groei van een ander. Dat alles vormt het hart van Sunflower en van het album.’

‘Parttime” componist

Sunflower is niet je eerste project als componist. Wanneer ben je begonnen met muziek schrijven? En hoe schrijf je?

‘Vanaf het begin van mijn carrière heb ik altijd geprobeerd af en toe muziek te schrijven, maar ik zag mezelf meer als een “parttime” componist – iemand die zo nu en dan iets schrijft. Voor mijn eerste band, Group of Friends, met Yuri Honing, Benjamin Herman en Mats Eilertsen – we speelden samen van 2000 tot 2004 – schreef ik een paar stukken. Die waren sterk geworteld in de jazztaal die ik op dat moment al kende. Ook voor mijn duo met Wolfert Brederode heb ik een aantal stukken geschreven. Maar mijn soloalbum Free, dat ik tijdens de coronaperiode uitbracht, was het eerste album waarvoor ik alles schreef. Die stukken ontstonden deels uit improvisaties rond een klankidee, deels uit songs met een vaste melodie en akkoordstructuur en deels uit schetsen die ik in de studio maakte.’

‘Het schrijven voor Sunflower was compleet anders. Maandenlang nam ik kleine melodieën op mijn telefoon op – melodieën die ik in mijn hoofd hoorde, soms samen met een ritme. Vervolgens zocht ik achter de piano naar basnoten en akkoorden om die melodieën te begeleiden. De teksten kwamen daarna, maar naarmate het schrijfproces vorderde, begonnen tekst en melodie steeds meer tegelijkertijd te ontstaan. In die periode luisterde ik enorm veel naar muziek, zowel ter inspiratie als om meer te leren. Om beter te worden in het schrijven in het Engels ben ik ook veel Engelse en Amerikaanse poëzie gaan lezen. Dat leverde steeds nieuwe ideeën op.’

Ik neem aan dat Sunflower niet had bestaan als je niet aan het Conservatorium van Amsterdam had gewerkt, om precies te zijn op de jazzafdeling. In hoeverre houd je je bezig met de vraag naar genre: jazz, pop, global sounds? Wat betekent dat allemaal? David Bowie bijvoorbeeld – wat is er jazzy aan zijn muziek?

‘Eerlijk gezegd ben ik jaren geleden gestopt met nadenken over wat jazz wel en niet is.’

‘Eerlijk gezegd ben ik jaren geleden gestopt met nadenken over wat jazz wel en niet is. Als je jazz bekijkt vanuit de traditie – de manier waarop mensen het leren en de manier waarop ik het zelf heb geleerd – heeft het natuurlijk veel te maken met het kunnen spelen van gesyncopeerde ritmes, zowel op als rond de tel. Met het spelen van akkoordprogressies, timing, frasering, improvisatie en nog veel meer. En natuurlijk is er een enorme traditie die je jarenlang moet bestuderen. Maar uiteindelijk: wat is het doel van muziek? Verbinding, verwondering, verrassing, authenticiteit, eerlijkheid, emotie, expressie, tijd, groove, interactie, ervaring. Al die elementen vind je in jazz, maar net zo goed in West-Afrikaanse muziek, country, bluegrass, pop, funk, soul of welke andere stijl dan ook – alleen in een andere vorm, afhankelijk van de stijl en de culturele context. Het gaat om het gevoel en om waar je in gelooft. Uiteindelijk is alles met elkaar verbonden.’

Tekst: Mark van Schaick